راستی میدانی، تمام یادگاری هایت را دور انداخته ام...

 ترانه ی عشق را با دیگری سروده ام؟

 نشانه ی مهرت را فراموش کرده ام؟ لابد متهمم میکنی!؟

امان نمیخواهم ..

اما حرف آخرم را هم بشنو :

تو را بیش از این به یاد دارم که  یادگاری ای بخواهد تلنگر ثانیه های روزگارش شود ...

در اندیشه ی من ،یادگاری ، تنها برای نیستی زاده خواهد شد  

باور نمی کنم که نمیدانستی   تمام هستی من بودی...!